Het voelt als een klap in haar gezicht. Als Annemieke Willems sporthal De Meet binnenloopt slaat de warme lucht als een hamer in op haar koude wangen. Buiten is de ochtend nog grauw, maar dat maakt voor een zaalvoetballer weinig uit. In de zaal piepen de schoenen over de bekraste linoleum vloer als de deelnemers van het kerstvoetbaltoernooi zich bij de lijst aan de muur verzamelen. Ook Annemieke kijkt vol spanning bij wie ze in het team zit. Ze glundert als ze haar naam onder die van haar vriendin Merlin ziet staan.

Annemieke speelt bij GVH, het G-voetbalteam van HHC Hardenberg. Terwijl de veldspelers van de succesvolle club uit de Tweede Divisie kerstvakantie hebben, speelt deze fanatieke groep gewoon door. Gekleed in dezelfde kleur oranje staat de 40-jarige verdedigster samen met haar teamgenoten klaar in de zaal. Maar waarom zou je als HHC spelen als je je ook voor kunt doen als een Eredivisieclub? De drie teams waarin GVH is opgedeeld worden voor één dag omgedoopt tot FC Twente, Heracles en PEC Zwolle. Zodra het fluitje van de scheidsrechter door de zaal snijdt, mag Annemieke als FC Twente het toernooi aftrappen met een wedstrijd tegen Heracles.

Als de deuren naar de gang worden gesloten, vult de zaal zich met de geur van hout en plastic. De bal schiet heen en weer over het veld. Annemieke rent er fanatiek naartoe als die te dicht bij haar doel in de buurt komt. De lange mannen van het andere team torenen boven haar uit. Zonder enige twijfel geeft ze een harde trap tegen de bal aan, die dwars door de lucht snijdt richting het andere doel. Als het team een aanvoerder had gehad, dan was dat Annemieke geweest. Ze volgt de bewegingen van elke speler en moedigt elke beweging aan.

“Nee, een corner,” verduidelijkt ze aan haar tegenstander wanneer de bal te ver naar achter doorrolt. Annemieke loopt naar hem toe en legt de bal precies op de hoek van de zwarte lijnen die het voetbalveld moeten voorstellen. Door het gekleurde lijnenspel van alle soorten sporten, is die moeilijk te herkennen. “Hier moet de bal,” wijst ze aan. Het spel gaat verder en ondertussen voelt de lucht in de zaal steeds benauwder. Maar telkens als de deuren even opengaan trekt er een vlaag van de gure decemberwind over de tribunes heen. Enkele toeschouwers wrijven zich over hun bovenarmen, maar zijn al snel weer opgewarmd als de spanning op het veld zich weer begint op te bouwen.

Opeens valt het geroezemoes in het publiek stil. Iedereen kijkt naar Annemieke. Het ging sneller dan ze kon bijhouden. Ze staat met haar handen voor haar gezicht stil op het veld, de bal rolt langzaam van haar weg. De klap kwam harder aan dan de warme lucht die ze die ochtend op haar wangen voelde. Haar oren beginnen te suizen. De andere spelers haasten zich haar toe. Annemieke ademt rustig in en uit en laat haar gezicht weer zien. “Het gaat goed,” stelt ze iedereen gerust.

In de negende minuut scoort FC Twente, maar Heracles laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Binnen één minuut staat het spel alweer gelijk. FC Twente moet een tandje bijzetten om de voorsprong terug te pakken. En dat lukt; in de dertiende minuut staat Annemiekes team weer voor. Dan moet ze goed blijven opletten, want Heracles mag niet opnieuw de stand gelijkzetten. De spelers van FC Twente focussen zich op de bewegingen van de tegenstanders. Zelfs voor mensen zonder verstand van voetbal is het duidelijk dat Annemieke uitblinkt, hoe kan het ook anders met 24 jaar ervaring. Als teamgenoot Merlin in de zestiende minuut de 3-1 maakt, rent Annemieke het veld over om haar een high five te geven. “Goed zo, Merlin. Dat heb je helemaal zelf gedaan!”

In de tweede ronde spelen de andere teams tegen elkaar en heeft Annemieke even tijd om bij te komen. Gespannen kijkt ze vanaf de tribune mee hoe Heracles deze ronde veel doelpunten maakt. Annemieke ademt diep in en uit. Om het toernooi op de eerste plek af te kunnen sluiten, zal FC Twente de volgende ronde tegen PEC Zwolle moeten winnen.

Het lijkt nog lastiger te worden als PEC in die laatste wedstrijd na vijf minuten als de 0-1 scoort. De spanning duurt niet lang. Binnen een minuut staat het alweer 1-1. FC Twente moet dit spel zien vast te houden. Een teamgenoot is aan de bal. “Neem maar mee!” roept Annemieke hem aanmoedigend toe. Hij dribbelt langs alle spelers van PEC richting het andere doel. Net zo snel komt de bal weer terug. Annemieke ramt ertegenaan en zorgt dat haar doel weer veilig is. Het spel gaat snel heen en weer, net als een potje pingpong.

Als Merlin opnieuw scoort rent Annemieke gelijk naar haar toe om haar weer een high five te geven. “Super goed gedaan!” De dag kan niet meer stuk als hun team in de allerlaatste minuut nog eens twee keer scoort. De scheidsrechter fluit af. De spelers kunnen zich ontspannen. FC Twente mag zich de winnaar noemen van het kerstvoetbaltoernooi. Als Annemieke weer met haar ingepakte sporttas naar buiten loopt, voelt ze de koude buitenlucht over haar wangen glijden. Maar dit keer voelt het als een zachte deken.