Een stad die probeert vast te houden
aan oude regels.

Een stad van geen zondagsopening,
van behouden keuzes,
van hokjes waar je in past
tot je er net buiten valt.

Je kunt hier jezelf zijn,
tot op zekere hoogte.
En daarna doe je raar.

Toch staan deuren open.

Voor ondernemers.
Voor vluchtelingen.
Voor mensen die anders zijn.
Voor mensen die gewoon mens zijn.

Want voor mij
is iedereen gelijk.

Ik kijk naar personen.

Diversiteit brengt kleur
aan de samenleving.

Zonder diversiteit
wordt de wereld grijs,
kleurloos,
gevaarlijk zelfs.

De regenboog was al goed,
zegt iemand.

Alle kleuren zaten er immers al in.

Een ander zegt:
diversiteit zou niet eens een ding moeten zijn.

Het zou de standaard moeten zijn.

Gewoon normaal.

Mensen zijn mensen.

De één staat niet boven de ander.

En misschien is dat wel
wat deze acht stemmen samen zeggen:

Dat Hattem soms vasthoudt,
soms loslaat.

Soms verdeelt in hokjes,
soms ruimte maakt.

Maar dat achter alle meningen
dezelfde wens schuilt:

een samenleving
met genoeg kleur
voor iedereen.